Dolny Śląsk

24 tras 2105 km 15049 m

Wybrane trasy GPX po pięknych i różnorodnych terenach Dolnego Śląska. Naturalne krajobrazy, ciekawe odcinki terenowe i spokojne drogi tworzą bazę tras do odkrywania regionu.

Szosowa Korona Karkonoszy

131.2 km 2288 m ↑ 2304 m ↓

Crème de la crème tras masywu karkonoskiego w formie pętli startującej i kończącej się na jeleniogórskim rynku. Od pierwszych metrów nogi dostają sygnał, że to nie będzie spacer. Szybko pojawiają się pierwsze przewyższenia i wjazd na Zimną Przełęcz. Widoki może nie są tu najbardziej spektakularne, ale to dopiero rozgrzewka - pierwsze techniczne zjazdy dają przedsmak tego, co dalej. Kierując się w stronę Piechowic, trasa prowadzi przez klimatyczny tunel wykuty w skale. Następnie dynamiczny zjazd do Sobieszowa - tu ostrożność jest wskazana, miejscami przy mijance z samochodem bywa wąsko. Gotowi? Zaczyna się jedno z dwóch większych wyzwań tej pętli - około 8 km nieprzerwanego podjazdu w kierunku Przełęczy Karkonoskiej. Dlaczego jednak nie ma jej w śladzie? Obecny stan nawierzchni po polskiej stronie oraz brak sensownej alternatywy powrotu od strony czeskiej sprawiają, że zamiast walczyć z „dziurawym serem”, trasa w odpowiednim momencie odbija w stronę Borowic. A tam? Szeroka droga niczym pas startowy - szybka, choć początkowo lekko nierówna. Chwila przyjemności mija i zaczyna się podjazd w stronę Karpacza. Tu czujność przede wszystkim - ruch turystyczny potrafi zaskoczyć. Gdy już uda się uciec z miejskiego zgiełku, zaczyna się prawdziwa mekka kolarza: około 12 km podjazdu o zróżnicowanym nachyleniu. Wspinaczka, która wyciska pot, ale po jej zakończeniu przychodzi radość przez łzy - i długi, satysfakcjonujący zjazd w stronę Szpitala „Wysoka Łąka”. Krótki podjazd, dłuższy zjazd i od razu kolejna wspinaczka - Przełęcz Karpnicka. Od tego momentu profil zaczyna się łagodzić. Nogi mogą złapać rytm, a głowa wreszcie ma przestrzeń, by podziwiać piękno Janowic i spokojne kilometry prowadzące z powrotem do Jeleniej Góry. Pętla wymagająca, momentami bezlitosna, ale kompletna. Esencja Karkonoszy zamknięta w jednym śladzie GPX.

17.08.2026
1
Pętelka w dół Wrocławia

46.5 km 102 m ↑ 103 m ↓

Startujemy klasycznie spod Wrocław Fashion Outlet i kierujemy się w stronę ścieżki rowerowej na ul. Awicenny. Po chwili wpadamy na betonowe płyty prowadzące aż do torów - tu krótki, nierówny fragment, po czym jedziemy równolegle do ogródków działkowych. Dalej wąski przesmyk wzdłuż strumyka wyprowadza nas do Mokronosa Górnego. Na miejscu skręcamy w lewo i jedziemy drogą wzdłuż Autostradowej Obwodnicy Wrocławia. Pod koniec odbijamy w lewo, łapiemy kawałek szybszego ruchu, po czym skręcamy w prawo w ulicę Jabłoniową. Stamtąd ścieżką przez pola docieramy do Zabrodzia, gdzie ponownie przecinamy AOW i koleinową drogą jedziemy w stronę Nowej Wsi Wrocławskiej. Kierujemy się dalej „za głosem samochodów”, by przeciąć autostradę A4 i od razu odbić w prawo. Po chwili czeka nas zjazd na betonowe płyty biegnące wzdłuż zakładów Nestlé Purina. Na końcu skręcamy w prawo i przez ścieżkę docieramy do niewielkiego lasku, z którego wyjeżdżamy na most i dalej na szutrowy fragment w Tyńcu Małym. Kilka zakrętów i wjeżdżamy w ulicę Dolną - początkowo asfalt, który przechodzi w bardziej kamienisty odcinek. Następnie krótkim asfaltem docieramy do Domasławia, skąd szutrem kierujemy się do Komorowic. Przejeżdżamy przez osiedle i trafiamy na bardzo klimatyczny odcinek wzdłuż rzeki Ślęzy, który prowadzi nas aż do Rzeplina. Z Rzeplina spokojną asfaltową ścieżką jedziemy do Radomierzyc, gdzie zaczyna się przeplatanka ścieżek rowerowych i asfaltów. Kontynuujemy jazdę aż do wrocławskiego osiedla Gaj, gdzie łapiemy ścieżkę rowerową prowadzącą do Parku Południowego, a następnie odcinka wzdłuż nasypu kolejowego. Tak docieramy na tyły Małej Sobótki – okolicznego szczytu, który można zjechać środkiem lub poboczem. Dalej trasa prowadzi przez Park Grabiszyński, po czym po przecięciu jezdni wjeżdżamy na krótki odcinek wałowy. W pewnym momencie odbijamy w lewo, objeżdżając boczkiem park – kuwetę dla psów. Końcówka prowadzi już w stronę punktu startowego – wracamy fragmentem ul. Awicenny (dla chętnych możliwy wariant wzdłuż torów, choć warunki bywają zmienne). Na skrzyżowaniu skręcamy w ulicę Trawową i jedziemy prosto aż do torów, przed którymi odbijamy w lewo. Stąd już tylko chwila i wracamy w okolice, z których zaczynaliśmy.

25.04.2026
9
Atak na Zalew Mietkowski

92.6 km 257 m ↑ 263 m ↓

Iście gravelowa trasa prowadząca nad Zalew Mietkowski. Wymaga dobrego poziomu sprawności, ale odwdzięcza się pięknymi widokami i dużą satysfakcją z jazdy. Trasa możliwie maksymalnie wykorzystuje mniej znane zakątki okolic, prowadząc do celu z dala od zatłoczonych, asfaltowych dróg. Już od samego początku ruszamy płaską ścieżką rowerową, która po chwili przechodzi w asfalt. Przed Kębłowicami wjeżdżamy jednak na bardziej wymagający odcinek gruntowy. Dalej docieramy do Smolca, skąd kierujemy się w stronę stawu Smoleckiego. Stamtąd wyjeżdżamy szutrową drogą w kierunku miejscowości Sadków, a następnie ścieżką rowerową i asfaltową aleją pośród drzew docieramy do Sadowic (tutaj po wjechaniu na szuter lepiej się trzymać wydeptanej ścieżki niż nawigacji, by dotrzeć do mostka na drugą stronę). Tutaj zaczyna się leśna część trasy. Przez okolice Jurczyc poruszamy się lekko kamienistą ścieżką, z której przechodzimy w przyjemny singielek, a następnie na szerszą drogę prowadzącą do Sośnic. Wjeżdżamy od strony kościoła i kierujemy się dalej w stronę Kątów Wrocławskich - po drodze czeka nas asfalt i przejazd pod autostradą, a następnie dojazd w okolice Kobierzyc. Dalej jedziemy szutrową ścieżką, przechodzącą w leśny fragment, gdzie trzeba skorzystać z mostku/przejścia po lewej stronie – wcześniejsza przeprawa została zniszczone. Za nim trafiamy na wąską, polną drogę - może nie jest najprzyjemniejsza, ale to najrozsądniejsze wyjście z tej okolicy. Alternatywna trasa, choć oznaczona jako szlak rowerowy, jest zwykle rozjeżdżona i pełna błota. Trzymając się głównego wariantu, docieramy do Zachowic. Krótki odcinek asfaltu i wpadamy w kolejny las, gdzie zaczynają się naprawdę świetne szutrowe „dywany” - jeden z najładniejszych fragmentów całej trasy. Prowadzą one aż do Milina, gdzie można uzupełnić zapasy w lokalnym sklepie. Z Milina jedziemy asfaltem do Proszkowic, a następnie kierujemy się w stronę zbiornika Mietkowskiego. Wjeżdżamy na wał i jedziemy wzdłuż zalewu, podziwiając otwarte przestrzenie i wodę - to jeden z najbardziej widokowych odcinków. W okolicach Borzygniewu można zjechać na plażę i zrobić przerwę, ale to opcja dla chętnych. Dalej wracamy na trasę i zjeżdżamy z wału na asfalt prowadzący do Mietkowa. Tam zamiast głównej drogi skręcamy w boczną uliczkę i kontynuujemy jazdę spokojnym asfaltem. Po chwili odbijamy w lewo na drogę polną prowadzącą do Stróży Dolnej, skąd wracamy na asfalt. Przy torach skręcamy w lewo - pojawia się odcinek szutrowy, miejscami cięższy, ale wciąż przejezdny. Docieramy do Nowej Wsi Kąckiej i dalej jedziemy asfaltami do Kątów Wrocławskich. Stamtąd wracamy w okolice Parku Krajobrazowego Doliny Bystrzycy, gdzie ponownie pojawiają się szutry i leśne odcinki. W pewnym momencie odbijamy w lewo na asfalt, który ciągnie się przez dłuższy czas, aż do kolejnych skrętów prowadzących z powrotem w teren. Wjeżdżamy ponownie do parku, mijamy pola i docieramy w okolice Romnowa. Stąd czeka nas przyjemny szutrowy fragment, krótki asfalt i kolejny dobry odcinek szutrowy z nieco większymi kamieniami. Dalej jedziemy wzdłuż nowych zabudowań, a następnie wracamy w bardziej leśny teren - długi, przyjemny odcinek prowadzi nas przez park. W zależności od warunków można pojechać prosto w stronę rzeki i wybrać bardziej dziki wariant – z wąską ścieżką, przejściem przez bramkę i odcinkiem wzdłuż wody. Jeśli jednak trzymamy się głównej trasy, odbijamy w lewo, łapiemy krótki szuter i wracamy na asfalt prowadzący do Jarnołtowa. Stamtąd już prostą drogą kierujemy się na ścieżkę rowerową w stronę lotniska i wracamy do punktu startowego.

14.04.2026
6
Wrocław - Żmigród (Pętelka)

133.4 km 502 m ↑ 511 m ↓

Pętelka prowadząca aż do Żmigrodu to spokojna, zróżnicowana trasa z wyraźnym klimatem doliny baryczny. Startujemy spod mostu milenijnego we Wrocławiu. Już od pierwszych kilometrów płynnie wchodzimy w szutry - jedziemy wałami wzdłuż Odry, klasycznymi odcinkami dobrze znanymi lokalnej społeczności. W ten sposób docieramy do Świniar, skąd krótkim fragmentem przy torach, przez pole, wpadamy na kolejne szutry. Dalej pojawia się asfalt prowadzący do Kotowic, a stamtąd krótki, ale wymagający odcinek szutrowy wzdłuż torów w kierunku Pęgowa - nawierzchnia bywa tu mocno wymyta po deszczach, więc warto zachować czujność. Po wyjeździe trafiamy na fragment, gdzie trzeba objechać. Następnie wpadamy na nową drogę asfaltową, która prowadzi do Nowosielca. Tam zaczyna się kolejny leśny odcinek, który przecina szutrowe trakty - typowe podmiejskie tereny z bardzo przyjemną nawierzchnią. Jedziemy między drzewami, aż trafiamy na długi szutrowy odcinek, który ciągnie się niemal bez końca, momentami sprawiając wrażenie lekkiego podjazdu. Przed torami odbijamy w lewo i kierujemy się w stronę Osoli. W Osoli nawierzchnia może być gorsza ze względu na remonty, ale szybko wracamy na dobre szutry. Dalej czeka nas przyjemny odcinek, a potem szutrowa aleja wśród drzew aż do Morzęcina. Przejeżdżamy pod autostradą i trafiamy na asfalt oraz fragmenty ścieżki rowerowej prowadzące do Żmigrodu. Na rynku można uzupełnić zapasy. Z Żmigrodu kierujemy się w stronę Doliny Baryczy - już na wjeździe widać ruiny zamku. Dalej zaczyna się jeden z najładniejszych fragmentów: gładki asfalt wijący się przez rozlewiska i pola. Jedziemy nim aż do miejscowości Osiek, gdzie ponownie trafiamy na ścieżkę rowerową prowadzącą do Książęcej Wsi. Tutaj aż chce się jechać dalej - trasa ciągnie się w stronę stawów milickich i Szlaku Ziemi Milickiej - ale odbijamy w prawo na bardzo przyjemny szuter w kierunku Krośnic. Dalej czeka nas krótki odcinek asfaltowy. Od Domanowic skręcamy w prawo w stronę Dobrosławic (opcjonalnie można skrócić trasę szutrem zamiast odbijać przez Kaszyce Milickie). Stamtąd ścieżką rowerową docieramy do Prusic, a następnie asfaltem ciągniemy do Pawłowa Trzebnickiego. Po drodze ponownie przejeżdżamy pod autostradą, zahaczając o krótki, przyjemny odcinek utwardzonego szutru. Dalej jedziemy przez Marcinowo, Przecławice, Kowale aż do Wilczyna. Tam wjeżdżamy w leśną ścieżkę - miejscami może być gwiaździście i nierówno, więc prędkość trochę spadnie. Na końcu trafiamy w okolice pola paintballowego, gdzie również trzeba uważać na dziury. Po wyjeździe łapiemy krótki fragment ścieżki rowerowej i odbijamy w prawo, by zatrzymać się w sklepie i uzupełnić zapasy przed powrotem. Następnie wracamy na drogę gruntową, która prowadzi równolegle do lotniska Szymanów - miejscami nierówna, ale przejezdna. Kolejny skręt w prawo wyprowadza nas na wały, którymi jedziemy przez okolice Świniar aż punktu przecięcia z wałami od których zaczynaliśmy i nimi również wracamy do punktu startowego.

14.04.2026
2
Szutrowe zygzaki nad Głogowem

116.7 km 315 m ↑ 315 m ↓

Trasa to ukryty potencjał okolic Głogowa. Czy można nazwać ją szutrową esencją regionu? Jeszcze nie w pełni – wciąż mam wrażenie, że gdzieś czekają nieodkryte perełki, które mogłyby domknąć ją w idealną rundę. Mimo to już teraz prowadzi przez wszystko, czego gravel-owiec potrzebuje do szczęścia: szybkie szutrowe „dywany”, odrobinę piachu i asfalty o różnej jakości. Całość przeplatana jest bardziej surowymi fragmentami - czasem wymagającymi, ale często będącymi po prostu łącznikami do tych najlepszych odcinków. Już na 5 kilometrze od dworca wpadamy na bardzo przyjemny, lekko singlowy fragment szutrowy. Po przejechaniu przez kilka wiosek skręcamy w prawo, wjeżdżając w pierwszy leśny odcinek, z którego po chwili wyjeżdżamy na asfalt i zaraz potem wpadamy do Krążkówka. Tam, po krótkim zjeździe, odbijamy w lewo i kontynuujemy jazdę leśną ścieżką, by dotrzeć do Grochowic - miejsca, gdzie później przetniemy się z trasą powrotną. Z Grochowic kierujemy się na kolejny świetny szuter w stronę Krążkowa, jednak nie wjeżdżamy do samej miejscowości - zamiast tego łapiemy pierwsze naprawdę porządne szutrowe dywany. Ten odcinek ciągnie się przyjemnie przez dłuższy czas. Po przecięciu drogi asfaltowej trafiamy na świeżo wyremontowany fragment - kamienie nie są jeszcze dobrze ubite, więc jedzie się trochę mniej komfortowo - po czym odbijamy w lewo. Nawierzchnia zaczyna się przeplatać: od grubszego szutru po końcówkę asfaltową, która szybko doprowadza nas do kolejnego krótkiego odcinka asfaltu, tylko po to, by znów wjechać na świetne szutry. Tutaj zaczyna się jeden z piękniejszych fragmentów trasy - szeroki, gładki szuter otoczony wysokimi drzewami iglastymi. Pojawia się też krótki, szybki zjazd prowadzący z powrotem do asfaltu. Na nim skręcamy w lewo, w mniej uczęszczaną drogę o przyzwoitej jakości, która doprowadza nas do Przyborowa. To dobre miejsce na szybki postój - po drugiej stronie drogi znajdziemy sklep Dino. Za miejscowością czeka nas polny, lekko dziurawy odcinek z odrobiną piachu - na szczęście do przejechania. Szybko wynagradza go kolejna leśna droga pożarowa - szuter naprawdę wysokiej jakości. Wyprowadza nas ona do Siedliska, gdzie niestety trzeba przełknąć dłuższy fragment asfaltu. Próby objechania tego odcinka odbijając gdzieś w bok kończą się zwykle walką z bardzo kopnym piaskiem, więc lepiej po prostu go zaakceptować. Droga, która mogłaby nas zaprowadzić aż do Sławy, w pewnym momencie odbija w prawo. Wjeżdżamy w krótszy, leśny fragment, ale tylko po to, by ponownie trafić na świetne szutrowe dywany. Następnie skręcamy w lewo i po chwili odbijamy w kolejny lewy odcinek, który wymaga już trochę więcej pracy - zaczyna się leśnym zjazdem, przechodzącym w podjazd, miejscami z piaskiem. To niestety jednak jedyna sensowna droga, by dostać się na kolejny „premium” szuter. Wyjeżdżając nim, wracamy do Grochowic i wpadamy na drogę pożarową, która początkowo nie rozpieszcza - większe kamienie wymagają uwagi. Dalej przechodzimy w asfalt, który najlepsze lata ma już za sobą i prowadzi nas aż do Bielaw. Tam skręcamy i jedziemy w przeciwnym kierunku, po mieszance drobnego szutru i piachu. Ten odcinek potrafi zmęczyć, choć przy dobrej nodze da się go przejechać sprawnie. Dla chętnych istnieje opcja skrótu - można wcześniej odbić w prawo i boczną drogą dojechać do asfaltu, który doprowadzi nas do Chociemyśla. Od tego momentu trasa prowadzi już praktycznie w całości asfaltem z powrotem do Głogowa. To dobry moment, by podkręcić tempo i nadrobić średnią, bo możliwości dalszego „uciekania” w szuter jest tu już niewiele. Całość to bardzo solidna, zróżnicowana pętla - z charakterem, momentami, ale przede wszystkim dająca dużo frajdy z jazdy.

14.04.2026
Dwie Wille i trzy pałace

76.5 km 205 m ↑ 205 m ↓

Pętla startuje spod wrocławskiego Wrocław Fashion Outlet i już od początku prowadzi wygodną ścieżką rowerową w stronę lotniska, a następnie Leśnicy. Stamtąd wjeżdżamy do Lasu Mokrzańskiego, gdzie czeka pierwszy przystanek - willa Birkenhain. Dziś pozostały po niej jedynie fundamenty i schody, idealne miejsce, by oprzeć rower i uchwycić klimat minionej epoki. Po wyjeździe z lasu wchodzimy na dłuższy, prosty odcinek. Mniej więcej w jednej trzeciej jego długości znajdują się ruiny drugiej willi - Hilde Brügmann, spadkobierczyni przedwojennej niemieckiej fabryki obuwniczej „Remonte Dorndorf”. Wśród zarośli można odnaleźć pozostałości garażu, skrytego jak mała tajemnica tej trasy. Dalej krótki singiel i nagle przed oczami pojawia się Pałac w Wilkostowie, a chwilę później Pałac w Białkowie. Trasa płynie dalej szutrowymi drogami w stronę Miękini, aż dociera pod Szubieniczne Wzgórze - miejsce, gdzie niezależnie od pory roku wiernie czeka eskadra komarów. Kolejny fragment to zarośnięta, dzika ścieżka - jeden z ulubionych odcinków wielu uczestników Bike Maratonu. Zarośnięty, ledwo widoczny szlak. Na finiszu pojawia się Pałac w Jarząbkowicach, ostatni z architektonicznych akcentów tej pętli. Stąd trasa powoli zawraca w kierunku Wrocławia, prowadząc przez malowniczy Park Krajobrazowy Doliny Bystrzycy. Czekają tam spokojne szutry i przejazd obok hodowli kóz, znanej z lokalnych wyrobów nabiałowych. Po wyjeździe z parku przejazd pod mostem zamyka pętlę, łącząc ją z odcinkiem, od którego wszystko się zaczęło.

11.04.2026
2
Krótka pętelka na suche warunki

43.7 km 80 m ↑ 81 m ↓

Kolejna krótka pętelka - o tyle wygodna, że każdy może ją łatwo wydłużyć albo zacząć z innego miejsca i spokojnie zamknąć w ~50 km po pracy. Trasa rozpoczyna się i kończy na parkingu Wrocław Fashion Factory. Na start kierujemy się w stronę Parku Tysiąclecia - przejeżdżamy go wzdłuż, po czym staramy się przebić na prawą stronę i tuż po przejeździe kolejowym złapać wydeptaną ścieżkę biegnącą wzdłuż torów. Prowadzi ona aż do asfaltowego odcinka z widokiem na nowe osiedle na Żernikach. Objeżdżamy je, aż do pasów, na których - wiadomo - swoje trzeba odczekać. Dalej krótki fragment ścieżką rowerową i skręt w kierunku małego lasku. Przecinamy go, a następnie jedziemy wzdłuż ogródków działkowych, wyjeżdżając na ścieżkę rowerową na Stabłowicach. Trzymamy się prosto, aż w pewnym momencie odbijamy w lewo i zjeżdżamy z górki w stronę cegielni stabłowickiej. Stamtąd prosto, aż do kolejnych świateł i krótkiego fragmentu DDR, po czym przejeżdżamy przez most Marszowicki i na pierwszym skrzyżowaniu skręcamy w lewo. Po chwili jazdy na wprost wjeżdżamy na wał wzdłuż Bystrzycy - piękne widoki, ale warto uważać, bo na zakrętach potrafi solidnie bujnąć. Dalej wyjeżdżamy na polną ścieżkę i kierujemy się w stronę Lasu Mokrzańskiego. Tutaj już pełna dowolność: można cisnąć tempo albo zwolnić i nacieszyć się klimatem. Po wyjeździe z lasu i przecięciu ulicy trafiamy na wąski fragment prowadzący do nowego osiedla. Stamtąd w lewo - i tu w zależności od pogody: albo błoto, albo „dziurawy ser”. Następnie przejazd przez mostek nad linią kolejową i kawałek wiejskiego asfaltu aż do kolejnego odcinka wzdłuż torów. Z niego wąską ścieżką docieramy do początku Leśnicy, ale zamiast wjeżdżać do miasta, odbijamy na drogę równoległą do Alei Prezydenta Kaczorowskiego. Zaglądamy jeszcze do lasku ratyńskiego, a po wyjeździe czeka nas kawałek mieszanej nawierzchni prowadzącej do krótkiego singla na tyłach zakładów chemicznych. Po nim skręt w lewo i wpadamy na kolejne zielone tereny - Park Złotnicki. Na koniec trochę asfaltu i ścieżki rowerowej. Po zjeździe z mostu od razu odbijamy w lewo, robimy zawijasa i lecimy przyjemnym odcinkiem w stronę wrocławskich Żernik. Stąd już kierujemy się ku końcówce trasy asfaltem, ale żeby nie zawyżać średniej, przed charakterystycznym „domem kosmonauty” odbijamy jeszcze na ścieżkę poświęconą lotnikom. Na jej końcu wypadamy na dróżkę biegnącą obok dwóch jeziorek - i to właściwie domknięcie całej pętli.

11.04.2026
5
Szutry, mosty i boczne ścieżki

58.8 km 165 m ↑ 168 m ↓

Trasa przygotowana z myślą o cieplejszych, suchych dniach - po opadach część odcinków potrafi zamienić się w solidne błoto. To gravelowa pętla łącząca szybkie szutry, polne drogi i mniej oczywiste przejazdy w okolicach Wrocławia. Startujemy spod Wrocław Fashion Outlet, kierując się w stronę Oporowa. Już na początku czeka krótki fragment betonowych płyt - idealny, żeby „obudzić ręce”. Po chwili jedziemy wzdłuż torów, a następnie drogą biegnącą równolegle do autostrady. Pierwsza terenowa przeprawa przez krzaki szybko wprowadza klimat trasy, po czym polną drogą docieramy do Zabrodzia. Przejeżdżamy nad autostradą i wjeżdżamy na szutrowy odcinek prowadzący do Nowej Wsi Wrocławskiej. Po kolejnym przejeździe nad autostradą trasa na moment uspokaja się - pojawia się ścieżka rowerowa między firmami i zabudowaniami przemysłowymi. Lekkie odbicie w lewo prowadzi jednak z powrotem na sympatyczny szuter, który doprowadza nas mostem w okolice Tyńca Małego. Z Tyńca szybko uciekamy mniej znanymi drogami w stronę Biskupic Podgórnych, gdzie zaczyna się jeden z najlepszych fragmentów trasy - szybki, równy szuter. Dalej docieramy do Strzeganowic (skąd po raz ostatni przekraczamy autostradę) przed nami około 4 km czystej gravelowej jazdy, w tym wąski, klimatyczny odcinek biegnący wzdłuż rzeczki. Następnie kierujemy się na Rybnicę, mijając po drodze jednostkę wojskową i kolejny szybki szutrowy fragment, który wyprowadza nas na ścieżkę rowerową. Odbicie w lewo prowadzi nas aleją wśród drzew. Trzymając się wydeptanej ścieżki, docieramy do mostka przecinającego rzekę Bystrzycę. Kawałek za nim skręcamy w prawo i wjeżdżamy na rowerowy Szlak Bobra. Z widokiem na pola po lewej pokonujemy wąski odcinek, aż do miejscowości Romnów. Stamtąd czeka nas kilka zakrętów, krótki fragment asfaltu i wjazd do niewielkiego lasku z drobnymi kamieniami. Po lewej sięgamy wzrokiem na tyły zabudowań miejscowości Gałówka, następnie czeka nas zmęczony asfalt prowadzący do Samotwóru, skąd wpadamy na przyjemne szutrowe „dywany”. Kilka zakrętów, ostatnie terenowe akcenty i trasa stopniowo przechodzi w asfalt oraz drogi rowerowe prowadzące z powrotem pod miejsce startu.

11.04.2026
10
Wąwóz w Zaprężynie

61.0 km 209 m ↑ 209 m ↓

Zawsze chciało się tam pojechać… ale zawsze była jakaś wymówka, prawda? Dlatego oto propozycja pętli na Wąwóz w Zaprężynie. Choć sam wąwóz jest ciekawym punktem, to prawdziwą atrakcją okazuje się zjazd prowadzący w jego stronę - szybki i dający chwilową frajdę. Start spod wrocławskiej Astry - idealne miejsce, by jeszcze przed ruszeniem uzupełnić zapasy jedzenia i picia. Gotowi? Najpierw trzeba sprawnie wydostać się z miasta, by wpaść na odcinek będący mekką kolarzy szosowych. Przy odrobinie szczęścia któryś odmachnie w locie na powitanie. Powoli kierujemy się w stronę drogi pod autostradą, która wyprowadzi nas w kierunku wąwozu. Tuż po nim na chwilę przenosimy się do „polskiej Toskanii” - szuter, otwarta przestrzeń i niewielka plantacja drzewek owocowych dodających klimatu. Krótki zjazd i obieramy kurs na Las Malin (choć malin na próżno tam szukać). Końcówka to mieszanka asfaltu i szutru, z fragmentem wału, który pozwala złapać równy rytm i spokojnie domknąć pętlę.

22.02.2026
7
Dywany szutrowe nad Oławą

99.9 km 230 m ↑ 230 m ↓

Turystyczna traska biegnąca na najpiękniejsze szutry nad Oławą, by w drodze powrotnej wskoczyć na Wrocławskie Wały. Należy uzbroić się w zapas jedzenia i wody, gdyż ciężko na trasie o sklepy.

14.02.2026
5
Pętla Wołowska

68.5 km 309 m ↑ 309 m ↓

Ta pętelka to prawdziwa gratka dla każdego, kto lubi różnorodność pod kołami. Łączy gładkie asfaltowe odcinki, które pozwalają rozwinąć prędkość, szutrowe drogi jak mini-autostrady dla roweru i piach, który zmusza do precyzji i nauki panowania nad maszyną. Choć dystans może wydawać się krótki, każdy kilometr to przygoda - od lekkiego sprintu po techniczne fragmenty leśne, które wprowadzają odrobinę chaosu do średniej prędkości. Najlepiej przeżyć tę trasę w pełnym słońcu: spływające siódme poty z czoła tylko potęgują satysfakcję. Pętelka niby krótka, ale emocji i wrażeń - jak na dłuższym dystansie.

10.02.2026
Wrocław→Stawy Milickie

125.1 km 366 m ↑ 369 m ↓

Trasa startuje we Wrocławiu i prowadzi prosto do Doliny Baryczy, łącząc szybkie ścieżki rowerowe z szutrowymi bocznymi drogami, które dla wprawionej nogi pozwalają osiągnąć średnią ponad 28 km/h. Dla równowagi, w kilku miejscach trasa wkracza w leśne ścieżki, żeby ta średnia nie była aż tak oszałamiająca. Nie zabraknie tu też ciekawostek: gładkie betonowe płyty, na których prędkość momentami wariuje, oraz odcinki po dawnej trasie kolejowej, pełne klimatu i urozmaicenia. Na trasę warto zabrać własne jedzenie i picie - sklepów jest niewiele, a najbliższe większe punkty zaopatrzenia dopiero w Żmigrodzie.

10.02.2026
1
Góry Sowie 🦉

78.6 km 1161 m ↑ 1164 m ↓

Szosowa pętelka po Górach Sowich i ich okolicach, rozpoczynająca się w Świdnicy. Na początek czeka nas krótki przejazd przez miasto, a następnie długa ścieżka rowerowa. Gdyby dojechać nią do samego końca, można byłoby odbić na leśny odcinek prowadzący do singli, ale tym razem na końcu skręcamy w lewo i kierujemy się w stronę Burkatowa. Przez kilka kilometrów jedziemy wzdłuż Bystrzycy, aż docieramy do Lubachowa, gdzie rozpoczyna się pierwsza dłuższa wspinaczka. Skręcamy w prawo i jedziemy wzdłuż rzeki - Złotnicy. To bardzo popularny odcinek – niezależnie od pory dnia jest spora szansa, że spotkamy tu innych kolarzy. Trasa prowadzi na przemian ulicą i ścieżką rowerową, Po osiągnięciu najwyższego punktu czeka nas zjazd do Jedliny-Zdroju. W Jedlinie-Zdroju dajemy nogom chwilę popracować. Wspinamy się osiedlową drogą, która mimo niepozornego wyglądu potrafi zaskoczyć nachyleniem. Nagrodą jest około trzykilometrowy zjazd do Olszyńca. Od tego momentu zaczyna się kolejny podjazd. Nie jest wyjątkowo stromy, ale konsekwentnie nabiera wysokości. Można odnieść wrażenie, że za chwilę wjedziemy na Wielką Sowę, jednak spokojnie – tym razem jedynie spojrzymy na nią z dołu. Z okolic Przełęczy Sokolej rozpoczynamy długi zjazd do Walimia. To jeden z najbardziej klimatycznych fragmentów trasy – droga biegnie niczym zielony tunel, otoczona z każdej strony zielonymi terenami i zabudowaniami. Za Walimiem czeka jeszcze troszkę podjazdów. Warto zwolnić i nacieszyć się widokami, bo powoli zbliżamy się do kulminacyjnego – choć nie końcowego – punktu wycieczki. Jest nim zapora na Jeziorze Bystrzyckim. Samo jezioro stopniowo odsłania się zza drzew, a widok -stojąc na zaporze wynagradza cały wcześniejszy wysiłek. Dla chętnych jest jeszcze jeden wariant. Tuż przed drogą prowadzącą nad jezioro można skręcić w prawo i podjechać do Zamku Grodno – jednej z ciekawszych atrakcji w tej okolicy. Powrót prowadzi częściowo znanymi już odcinkami, przeplatanymi ścieżką rowerową rozpoczynającą się w Bystrzycy Dolnej. Dzięki temu końcówka jest spokojniejsza i pozwala już po prostu cieszyć się jazdą aż do niemal samego końca pętli.

06.07.2026
4
Pętelka Jeleniogórska

57.2 km 742 m ↑ 742 m ↓

Pętelka Jeleniogórska – ani krótka, ani przesadnie długa, ale z pewnością taka, którą można zaimponować znajomemu lub znajomej. Uprzedźcie ich jednak wcześniej, że nie jest to typowa weekendowa wycieczka turystyczna, a raczej jazda po mniej oczywistych zakamarkach Kotliny Jeleniogórskiej. Startujemy z rynku w Jeleniej Górze i tutaj również kończymy trasę. Początek prowadzi przez miasto w kierunku dworca PKP, następnie przecinamy drogę wojewódzką i jedziemy prosto, by po chwili skręcić w lewo do lasu. Mijamy szlaban i rozpoczynamy pierwszą wspinaczkę. Nie trwa ona długo, a nagrodą jest bardzo przyjemny, widokowy zjazd. Pod jego koniec odbijamy w prawo i szutrową drogą, otoczoną otwartą przestrzenią, docieramy do Łomnicy. W Łomnicy przekraczamy rzekę i uciekamy na szutrową drogę pomiędzy domami. Po chwili skręcamy w prawo i ponownie wjeżdżamy do lasu. Trasa prowadzi przez środek dwóch niewielkich jeziorek, po czym rozpoczyna się szeroka, szutrowa wspinaczka. Na jej końcu czeka szybki i stromy zjazd oraz odcinek wzdłuż rzeki Jedlicy. Wyjeżdżamy w stronę Mysłakowic. Po krótkim fragmencie asfaltowym, mniej więcej od 20. kilometra, zaczyna się stopniowy szutrowy podjazd. Na początku może trafić się niewielkie błoto, później kilka bardziej kamienistych fragmentów, ale szybko wracają szutry, którymi docieramy do Staniszowa. Przez chwilę jedziemy asfaltem, po czym odbijamy w prawo na wąski czerwony szlak. Formalnie prowadzi on na Górę Sołtysią, ale my szybko z niego uciekamy. W pewnym momencie skręcamy w prawo. Na mapie wygląda, jakby droga się kończyła, ale spokojnie – istnieje, tylko jest lekko zarośnięta. Po chwili wyprowadza nas na niewielkie wzgórze z piękną panoramą, a następnie przechodzi w betonowe płyty, którymi dojeżdżamy do asfaltu. Kilka zakrętów później dostajemy chwilę odpoczynku na ścieżce rowerowej. Przy stacji Jelenia Góra Przemysłowa skręcamy w prawo i... tak, to nie pomyłka. Trasa prowadzi przez teren opuszczonych zakładów. Po przejechaniu przez mostek trafiamy na bardzo przyjemny odcinek wzdłuż Kamiennej, który po chwili zamienia się w ścieżkę rowerową. Do rynku zostałoby już zaledwie kilkaset metrów, ale zamiast kończyć trasę, odbijamy w prawo i kierujemy się do jednej z okolicznych atrakcji – Schroniska Perła Zachodu. Dojazd prowadzi asfaltem, który pod koniec przechodzi w bruk i szuter, natomiast sam zjazd z Perły odbywa się już po asfalcie. Po dwóch zakrętach ponownie skręcamy w leśną drogę biegnącą wzdłuż Bobru. Rozpoczyna się seria krótkich szutrowych podjazdów i zjazdów. Około 41,5 kilometra czeka nas mocniejsza wspinaczka – najpierw przejazd przez niewielki strumień, a następnie leśna „ścianka” o nachyleniu dochodzącym do około 10%. Nagrodą jest powrót nad brzeg Bobru i malownicze widoki na drugi brzeg doliny. Po przejechaniu przez zaporę wodną ścieżka staje się węższa. Miejscami pojawiają się korzenie, ale całość pozostaje w pełni przejezdna. W końcu wracamy w okolice miejsca, gdzie wcześniej kończył się zjazd z Perły Zachodu. Krótkim odcinkiem asfaltu wspinamy się pod górę i odbijamy w prawo na ukrytą leśną drogę. Stopniowo nabieramy wysokości, aż nagle trasa skręca w prawo i rozpoczyna się jeden z przyjemniejszych zjazdów całej wycieczki – szybki, szutrowy i bardzo płynny. Przy wyjeździe na zabudowania warto jednak uważać na wystające betonowe progi wodne. Asfaltem dojeżdżamy do Jeleniej Góry od strony Jeżowa Sudeckiego. W odpowiednim momencie skręcamy w prawo, mijamy budynki KANS i zjeżdżamy ulicą do szutrowej drogi biegnącej wzdłuż Bobru. Gdy ścieżka dobiegnie końca, pozostaje już tylko krótki asfaltowy dojazd z powrotem na rynek, gdzie zamykamy tę wymagającą, ale niezwykle różnorodną pętlę.

14.07.2026
1
Izery na lekko

46.6 km 609 m ↑ 609 m ↓

Izery na lekko to propozycja gravelowej pętli dla osób, które chcą poznać Góry Izerskie bez konieczności mierzenia się z ich najbardziej wymagającymi odcinkami. Nie oznacza to jednak, że będzie zupełnie łatwo – miejscami teren przypomni, dlaczego właśnie gravel z szerszą oponą sprawdza się tutaj najlepiej.Trasa rozpoczyna się przy przystanku PKP Szklarska Poręba Górna. Po wyjeździe kierujemy się ulicami miasta, by sprawnie wydostać się z zabudowań. Następnie jedziemy odcinkiem wzdłuż linii kolejowej prowadzącej na Polanę Jakuszycką. Zamiast głównej drogi wybieramy jednak znacznie bardziej malowniczą asfaltowo-szutrową trasę, wyłączoną z ruchu samochodowego. Dopiero tuż przed samą polaną czeka nas krótki odcinek asfaltu. Na Polanie Jakuszyckiej pokonujemy wjeżdżamy na małą górkę, po czym dynamicznie zjeżdżamy i kierujemy się na bardziej dziurawą drogą w stronę schroniska Orle. To dobry moment na krótki postój i łyk wody, bo dalsza część prowadzi jednym z najładniejszych fragmentów całej trasy – wzdłuż torfowisk Doliny Izery, aż do okolic Chatki Górzystów. Od schroniska jedziemy przyjemnym żółtym szlakiem o szutrowym podłożu. Na skrzyżowaniu odbijamy w prawo na lekko kamienistą drogę. Następne skrzyżowanie daje możliwość skrętu w lewo na Polanę Izerską, jednak nasza trasa prowadzi prosto, do asfaltowego zjazdu. Tam skręcamy w zieloną drogę szutrową, która po chwili łączy się z Głównym Szlakiem Sudeckim. Docieramy do Rozdroża pod Kopą, skąd zjeżdżamy do Rozdroża pod Cichą Równią. Od tego miejsca droga stopniowo wspina się asfaltowym podjazdem. Po lewej stronie pojawi się charakterystyczne wzniesienie – to dawna kopalnia Stanisław. Dla osób, którym zostało jeszcze trochę sił, warto odbić w lewo na kamienistą drogą na szczyt. Panorama z tego miejsca należy do najbardziej urokliwych w całych Górach Izerskich. Jeżeli jednak pozostaniemy na głównej trasie, rozpocznie się długi zjazd w kierunku Zakrętu Śmierci (W tym miejscu można dodać kolejną uwagę - osoby, które mają opanowaną techniczną jazdę mogą podjechać singieltrack-iem tuż pod schronisko pod wysokim kamieniem, a za opłatą nawet wejść na wieżę widokową, by następnie wrócić do GPX-A kolejnym fragmentem singieltrack-a). Warto zachować ostrożność – po drodze znajdują się wystające progi wodne oraz miejscami luźne szutrowe podłoże, które potrafi zaskoczyć. Od Zakrętu Śmierci pozostaje już asfaltowy zjazd prowadzący z powrotem do miejsca startu.(Poziom trudności ★★☆)

16.09.2026
3
Szosą na zaporę

53.2 km 755 m ↑ 755 m ↓

Pętla rozpoczynająca się na rynku w Jeleniej Górze. Choć na pierwszy rzut oka może wydawać się niepozorna, po drodze oferuje wiele pięknych widoków i spokojnych, mało uczęszczanych dróg. Na początek opuszczamy miasto, kierując się drogą w stronę Gryfowa Śląskiego. Mimo że jest to droga wojewódzka, szeroki i dobrze utrzymany pas awaryjny pozwala na komfortową oraz bezpieczną jazdę. W Rybnicy skręcamy w lewo. Czeka nas krótki zjazd i niewielki podjazd prowadzący do klimatycznej drogi pośród pól aż do Starej Kamienicy. Przecinamy miejscowość i mniej komfortowym, choć nadal spokojnym asfaltem docieramy do Nowej Kamienicy. Stamtąd kierujemy się do Grudzy. Liczne przydrożne kapliczki i krzyże sprawiają wrażenie, jakby była to kiedyś wyjątkowo religijna miejscowość. Od tego momentu krajobrazy robią się jeszcze bardziej malownicze. Trasa prowadzi przez niewielkie wsie i rozległe otwarte przestrzenie, stopniowo nabierając wysokości. W Maciejowcu nagrodą za wcześniejszy wysiłek jest efektowny zjazd do Pilchowic. Z Pilchowic kierujemy się na zaporę nad Jeziorem Pilchowickim – jeden z najbardziej charakterystycznych punktów całej wycieczki. Warto zatrzymać się tutaj na chwilę i nacieszyć widokami. Następnie objeżdżamy fragment jeziora, mijając po drodze dawny przystanek kolejowy, i ruszamy w stronę Strzyżowca. Tam czeka nas krótki zjazd i równie krótki podjazd na niewielkie wzniesienie, z którego zjeżdżamy do Czernicy. Od tego miejsca aż do końca Płoszczynki droga ponownie prowadzi pod górę, jednak wysiłek szybko wynagradza długi zjazd do Jeżowa Sudeckiego. Pozostaje już tylko spokojny dojazd do Jeleniej Góry, gdzie kończymy pętlę na rynku, dokładnie w miejscu, z którego rozpoczęliśmy wycieczkę.

03.08.2026
Z Wrocławia do Jeleniej

122.0 km 926 m ↑ 691 m ↓

Tym razem propozycja nieco inna niż pozostałe. Zamiast klasycznej pętli mamy trasę prowadzącą z punktu A do punktu B. Jest mocno zróżnicowana i łączy szutry, asfalty oraz ścieżki rowerowe. Ze względu na charakter regionu raczej nie spotkamy tu za wielu piaszczystych odcinków, lecz prędzej pojawią się za to leśne drogi z kamienistym podłożem. Startujemy z parkingu przy Wrocław Fashion Outlet, a trasę kończymy na dworcu PKP w Jeleniej Górze. Początek prowadzi głównie asfaltami do Smolca. Z samej miejscowości wydostajemy się szutrową drogą, która wyprowadza nas do Sadkowa. Stamtąd kierujemy się w stronę szutrów w Sadowicach. Po drodze czeka nas lekko ukryta droga prowadząca przez niewielki lasek oraz przejazd przez mostek. Dalej -trzymamy się Szlaku Bobra, objeżdżamy od tyłu pałac w Jurczycach i docieramy do Kątów Wrocławskich. Z Kątów ścieżką rowerową jedziemy do Nowej Wsi Kąckiej. Za miejscowością wpadamy na spokojne asfalty prowadzące przez malownicze, otwarte tereny. W Stróży Dolnej przedostajemy się na tyły wsi i łapiemy krótki, ale przyjemny szutrowy odcinek. Wyprowadza nas on z powrotem na asfalt, którym docieramy aż nad Zalew Mietkowski. Od zbiornika jedziemy po betonowych płytach w stronę Imbramowic. Tam, zamiast wybierać drogę z kostki biegnącą tuż przy linii kolejowej, odbijamy na szuter. Po krótkim fragmencie asfaltu trafiamy na początkowo dość ciężką polną drogę szutrową. Nie jest to najprzyjemniejszy odcinek, ale pozostaje najbardziej sensownym sposobem dostania się do pobliskiego lasu. Leśna droga miejscami prowadzi niemal bezpośrednio przy torach i może być lekko zarośnięta. Wyjeżdżamy nią w Mrowinach, skąd asfaltem jedziemy do Bożanowa. Po drodze warto zatrzymać się w sklepie i uzupełnić zapasy, ponieważ na dalszej części trasy sklepy pojawiają się już znacznie rzadziej i często wymagają zjechania z głównego śladu. Z Bożanowa do Nowic prowadzi nas przyjemny szuter, a od Nowic do Jaworzyny Śląskiej jedziemy wygodną ścieżką rowerową. Dalej pojawia się trochę asfaltu, po którym wpadamy na cudowną, widokową drogę szutrową. Po jej opuszczeniu jedziemy tyłami zabudowań miejscowości Ciernie. Następnie pokonujemy trochę asfaltu w Świebodzicach i wjeżdżamy na teren Książańskiego Parku Krajobrazowego. Początek jest nieco toporny, ale szybko przechodzi w przyjemniejszy szuter prowadzący do asfaltu. Czeka nas tutaj niewielki podjazd, a następnie zjazd do Chwaliszowa. Za Chwaliszowem przez chwilę jedziemy asfaltem, po czym wpadamy na szutrowo-kamienistą drogę pod górę w stronę Nagórnika. Dalej pojawiają się kolejne odcinki asfaltowe, a nawet fragment szlaku określanego jako Obwodnica Marciszowska. Za nim wracamy na szutry prowadzące do Świdnika. W Świdniku przecinamy drogę i wjeżdżamy na kolejny terenowy fragment, tym razem biegnący przez część Rudawskiego Parku Krajobrazowego. Następnie zjeżdżamy asfaltem do Ciechanowic, skąd rozpoczyna się asfaltowa wspinaczka do Miedzianki. To miejscowość o wyjątkowej historii - dawne górnicze miasteczko, które niemal całkowicie zniknęło z mapy. Do dziś pozostało zaledwie kilka zabudowań. Miedzianka była niegdyś związana zarówno z górnictwem, jak i piwowarstwem, którego lokalne tradycje sięgały XV wieku. Obecnie zabytkowy budynek browaru jest stopniowo odnawiany, natomiast po drugiej stronie drogi działa nowoczesny browar, w którym można spróbować lokalnego piwa. Jeżeli pomijamy ten punkt, rozpoczynamy zjazd do Janowic Wielkich. Tam zaczyna się jeden z najbardziej malowniczych odcinków całej trasy – droga biegnąca wzdłuż Bobru, najpierw jednym, a następnie drugim brzegiem rzeki. Sam Bóbr tworzy w tym miejscu bardzo efektowną dolinę i jest również popularny wśród osób organizujących spływy kajakowe. W ten sposób docieramy do Wojanowa, gdzie odbijamy na spokojniejszą drogę asfaltową. Następnie zjeżdżamy do Łomnicy. Po opuszczeniu miejscowości przez chwilę jedziemy drogą wjazdową do Jeleniej Góry, po czym trafiamy na ścieżkę rowerową. Na jej końcu skręcamy w lewo, przejeżdżamy przez tory i kierujemy się prosto w stronę wiaduktu. Po jego przekroczeniu, na przemian ścieżką rowerową i asfaltem, jedziemy już bezpośrednio na dworzec PKP w Jeleniej Górze, gdzie kończymy trasę.

10.08.2026
Wrocławska Wałówka

55.9 km 87 m ↑ 87 m ↓

Pętelka dla tych, którzy nie szukają technicznych przeszkód ani skomplikowanego prowadzenia. To prosty temat – objechać najciekawsze wały Wrocławia i kilka ich okolicznych odcinków. Dużo szutru, niewiele asfaltu i praktycznie przez całą trasę towarzyszy nam Odra. Startujemy spod Mostu Milenijnego i kierujemy się w stronę Osobowic. Początek jest szeroki i spokojny. Około 3. kilometra czeka nas krótki przejazd przez lasek, po którym ponownie wracamy na wał. Szutrowa nawierzchnia prowadzi aż do Rędzina, gdzie na chwilę zastępują ją charakterystyczne kocie łby. Za Rędzinem ponownie zagłębiamy się na moment w las, by po chwili wjechać na długi szutrowy odcinek prowadzący aż do Świniar. Po przejechaniu przez most nie opuszczamy wałów – od razu wracamy na szuter i kontynuujemy jazdę wzdłuż rzeki. Kolejna przeprawa przez most otwiera przed nami jeden z najdłuższych odcinków całej trasy. Przez blisko 12 kilometrów jedziemy niemal nieprzerwanie po szutrze, mijając po drodze dwa mosty, pod którymi trzeba będzie przejechać. Następnie trasa prowadzi korytem Kanału Odry. Po jego opuszczeniu znów wracamy na wały i kolejne szutrowe fragmenty, które kończą się dopiero przy wjeździe na most. Chwilę jedziemy ścieżką rowerową, przeprawiamy się na drugi brzeg i ponownie wracamy na ulubioną nawierzchnię. Szutrowe wały prowadzą nas aż do Śluzy Opatowickiej. Przejeżdżamy przez nią, przemierzamy wyspę na Odrze i stopniowo wjeżdżamy w bardziej miejską część trasy. Od tego momentu szutry zaczynają przeplatać się z asfaltowymi ścieżkami rowerowymi, które prowadzą nas z powrotem do Mostu Milenijnego.

05.08.2026
5
Lot obok Miękini

53.1 km 149 m ↑ 149 m ↓

Traskę klasycznie zaczynamy spod parkingu Wrocław Fashion Outlet, a następnie kierujemy się ścieżką rowerową w stronę lotniska. Następnie podłoże zamienia się nam w asfalt prowadzący do spokojniejszej okolicy Jerzmanowa, a następnie Jarnołtowa. Od niego przemierzamy dziurawym szutrem i laskiem Park Krajobrazowy Doliny Bystrzycy, aż wyjeżdżamy w Lutyni, od której polną drogą kierujemy się w stronę wsi Błonie. Tam przecinamy drogę wojewódzką i na tyłach firmy zjeżdżamy szutrem w dół. Od tej chwili będzie trochę zabawy w Lasku Miękini. Będzie trochę przyjemnych szutrów, ale też piasków i leśnych ścieżek. Zaczynamy od odbicia przy jeziorku w stronę polnej ścieżki z widokiem na tyły osiedla. Tam lepiej złapać równolegle biegnącą po polu drogę, bo ma w sobie mniej niespodzianek. Następnie kilka zawijasów i wyjazd pod wiaduktem kolejowym w Mrozowie, krótki przejazd przez miasto i wpadamy na Laski Mrozowa. Najpierw klimatyczny odcinek prowadzący przy gospodarstwie z końmi, zawrotka na leśną drogę, wyjazd na skrzyżowaniu dróg — tu można by było wybrać każdą po kolei, ale my bierzemy tę, która idzie w kierunku zamku na wodzie w Wojnowicach. Tam skręt w alejkę z drzewami, kolejny skręt, tym razem w prawo, i szutrową drogą w kierunku nowego osiedla. Za nim zacznie się wąska ścieżka prowadząca do Lasku Mokrzańskiego. Tam trochę leśnych szutrów, nie da się ukryć — kilka kamieni może znaleźć się pod kołem. Zabawę tam kończymy wyjazdem na osiedlu zatytułowanym Malowniczym, przecinamy Marszowicką i wjeżdżamy na polną drogę, która wyrzuci nas na wał, z którego zjedziemy sobie na klimatyczny fragment wzdłuż rzeki Bystrzycy, który zaprowadzi nas aż do Parku Leśnickiego. Tak właśnie dojechaliśmy do Leśnicy, ale kilka zakrętów i wjeżdżamy na wał wyłożony kostką brukową, który nas stamtąd zabierze wprost do Parku Złotnickiego. Są w nim wyprofilowane górki przez dzieciaków, więc jak ktoś ma ochotę skoczyć rowerem z jednej — śmiało. My wyjeżdżamy i jedziemy na odcinek na tyłach osiedla na Złotnikach, wzdłuż torów — dość wąski, ale urozmaicający odcinek. Przy małej rzeczce wyjeżdżamy i asfaltem kierujemy się na most i drogę 11 Listopada. Zjeżdżamy, robimy zawijasa i lądujemy pod mostem, na fragmencie ścieżki rowerowej, która zaprowadzi nas na osiedle Osiniec. Uwaga — tu dziura na dziurze w asfalcie, ale tak dotrzemy na Żerniki. Stamtąd odbijamy w prawo ulicą Macieja Przybyły. Przy stacji opcjonalnie możemy wjechać w alejkę poświęconą lotnikom, wyjeżdżamy na jej końcu tuż przy jednym z dwóch jeziorek. Tam kawałek szutru i wracamy do asfaltu, a następnie ścieżki rowerowej, która zaprowadzi nas niemalże do miejsca, od którego zaczynaliśmy. Lecz na drodze dodatkowo, na zakończenie, dodany jest przejazd przez Park Tysiąclecia.

11.08.2026
1
Przez Dolinę Kwisy i do Czech na chwilkę

150.0 km 1827 m ↑ 1833 m ↓

Prawdopodobnie, jeśli słyszycie Jelenia Góra, to w głowie od razu buduje się wam skojarzenie z miejscowościami obok i całym pasmem Karkonoszy, a dziś pragnąłbym to odczarować, bo jeśli gravel z Jeleniej, to nie tylko górki. Ale spokojnie, będzie, gdzie złapać przewyższenia — całkiem sporo, ale przychodzi to stopniowo, więc nie boli to aż tak bardzo, a wszystko to będą rekompensowały widoki. Opisana tu pętelka to nie tylko kółeczko na 150 km, to również nie jest traska dla niedzielnego rowerzysty, tylko przygoda pełna wrażeń. Ale do rzeczy, co tu spotkamy? Startujemy z okolic rynku i przedostając się początkowo przez miasto, kierujemy się na schronisko Perła Zachodu asfaltową ścieżką rowerową, zjeżdżamy z niej, przejeżdżamy na drugą stronę jezdni i kontynuując jazdę, jedziemy szutrowym brzegiem rzeki Bóbr. W pewnym momencie odbijamy w lewo do góry, przejeżdżając płytki próg wodny, kierujemy się dalej ku górze, na chwilowy asfaltowy podjazd w lesie. Następnie droga zamienia się w szuter i przeplata, idąc z górki-pod górkę, aż w końcu, wyjeżdżając z lasku, trafiamy na szutrowo-kamienisty odcinek pośród pola. Widok już tu jest śliczny, a to dopiero początek. Zjeżdżamy i przy gospodarstwie odbijamy w lewo, a wąskim odcinkiem docieramy do asfaltu. Zjeżdżamy do Rybnicy, tam czeka nas jedna ścianka i dalej gładka, asfaltowo-widokowa trasa prowadząca aż do Starej Kamiennicy. Tam okrążamy lekko odratowane ruiny zamku i skręcamy w prawo na szeroki asfalt, ale lekko dziurawy, kończący się zjazdem, który zaprowadzi nas do Nowej Kamiennicy. Od niej wspinamy się, a następnie zjeżdżamy do Grudzy — uroczej, niegdyś zapewne bardzo mocno religijnej miejscowości, o czym świadczą liczne ołtarzyki. Stamtąd znów się wspinamy i tym razem zjeżdżamy do Janic. Czeka tam na nas świeży asfalt jako część szlaku rowerowego, który kończy się szutrem pośród pól. Gdy już się skończy, przejeżdżamy przez jezdnię i wpadamy na około 2 km zjazdu, aż do Popielówka, od którego będziemy się kierować do malutkiego lasku. Skręcając na drodze w lewo, czeka nas tam prawie, prawie szuter premium. Wyjeżdżamy do drogi, podjeżdżamy górkę i na małej polance przy małej kapliczce odbijamy w równoległą drogę do asfaltowej i wyjeżdżamy przy jednym z czterech jeziorek. Po jego drugiej stronie stoi dość urokliwy domek nad wodą, ale my jedziemy przed siebie, a tam czeka nas przejazd przez teren leśników. Jeśli jednak pechowo trafiłoby się, że bramy są zamknięte, to niestety trzeba się przeprawić dookoła ogrodzenia. Na końcu skręcamy w lewo i prosto docieramy do Lubomierza — dość ciekawej miejscowości. Starsze pokolenie może kojarzyć ten rejon z kręcenia filmu Sami Swoi, bo to między innymi tu były kręcone zdjęcia do tego filmu i zostało nawet oddane do zwiedzania małe muzeum Kargula i Pawlaka. My tylko rzucamy spojrzeniem na ratusz i jedziemy dalej. W pewnym momencie skręt w prawo, po chwili w lewo i wjeżdżamy na dość ciekawy teren: z początku przyjemny szuter, przechodzący surowo w polną drogę (uwaga na zjazdy po kamieniach), kończącą się wjazdem do lasku, w którym spotkamy koleiny. Gdy to już przetrwamy, dostajemy się do Gryfowa Śląskiego, gdzie czeka nas pit stop w Dino. Przejeżdżamy tam przez skromny rynek i szybko wydostajemy się z miasta. Po przekroczeniu mostu niemalże od razu kręcimy w lewo, następnie od razu w prawo i prosto. W pewnym momencie w prawo na szutrowy przesmyk i do drogi, z której szybko zjeżdżamy do zniszczonego asfaltu prowadzącego nas na przejazd mostem nad Kwisą. Na drugiej stronie kawałek wsią Karłowice i wjeżdżamy do parku krajobrazowego prowadzącego brzegiem wzdłuż Kwisy. Jest widokowo, można w pewnym momencie zejść z roweru i złapać widok okolicy. W pewnym momencie pojawi się dość ostry podjazd, a następnie zjazd po kamieniach — to znak, że docieramy do zapory Złotnickiej. Tu to dopiero jest widokowo. Zjeżdżając z niej, będziemy kierować się asfaltem na kolejną atrakcję — zamek Czocha. Na jego zwiedzanie można by było poświęcić cały dzień, jeśli jednak rzucamy tylko wzrokiem na niego, to będziemy kierować się zjazdem do kolejnej zapory — Leśniańskiej, tam również widokowo, opuszczając zaporę podjedziemy asfaltem do góry, przejedziemy przez punkt widokowy i w pewnym momencie skręcimy w lewo na szutrowy, wąski odcinek wzdłuż rzeki. Dojeżdżając do mostu w miejscowości Leśna, mamy drugi sklep Dino na trasie. Jadąc dalej, zaczynamy podjazd w kompleksie leśnym — Zamkowy Las. Czeka nas tam trochę dobrych jakościowo szutrów, laskiem tym biegnie dawny szlak rowerowy, a jako w miarę świeże przedsięwzięcie można uznać nastawiane drogowskazy, tablice informacyjne i właśnie wyłożenie okolicy szutrami. W pewnym momencie przejedziemy nawet obok ruin domku myśliwskiego, a wyjeżdżać stąd będziemy początkowo szutrowo-kamiennym, przechodzącym w szutrowy polny odcinek (uwaga, trasa leci mocno w dół). Wyjeżdżamy do asfaltu, ale dosłownie na chwilkę, gdyż wpadamy w szuter pomiędzy domkami, przecinamy drogę asfaltową i wjeżdżamy na szutrowy odcinek wzdłuż granicy PL-CZ (gdyby nie dziury, to odcinek ten mógłby wnioskować o bycie szutrem premium), przechodzący w gładziutki asfalcik, który płynnie zaprowadzi nas do Czech. Tak, wpadamy na chwilkę zobaczyć — co tam?, jak tam? Stopniowo wznios nam rośnie, by mieć zjazd do Jindřichovic pod Smrkem. Tam, oglądając pałacyki, będziemy wracać do Polski asfaltową ścieżką rowerową Skody (drugie „tak”, to nie żart, sami zobaczcie na trasie). Potem wjeżdżamy do Polski, no tu już nie tak przyjemnie, bo po kamieniach. Odbijamy w prawo na polną drogę z małymi kamyczkami wzdłuż granicy i w pewnym momencie wpadamy do lasku na szuter. Tam jednak długo nie zabawimy, bo czekają nas kolejne szutry na wioskach, ale by tam się dostać, jedziemy kawałek asfaltem. Nagle pojawia się przejazd przez przejazd kolejowy, kolejny asfalt prowadzący do szutru (ale takiego nieco cięższego, bo są tu małe kopiące się kamyczki), którym dotrzemy do Gierczyna i sklepu osiedlowego. Takim sposobem szutrami przejechaliśmy nad Świeradowem, unikając większych przewyższeń. Od sklepu asfaltowy odcinek prowadzący do polnego szutru — duża otwarta przestrzeń i widoki. Tak dostaniemy się do Rębiszowa, w którym do przejechania będzie lasek o całkiem w porządku nawierzchni. Wyjedziemy nim na około 9 km zjazdu (z jedną górką). W tym miejscu nie pogardzi się chwilą odpoczynku dla ciała na asfalcie, ale i tak, wjeżdżając do Starej Kamiennicy, zrobimy to kamienistym szutrem pośród pola. Łapiemy już ostatni przewidziany sklep na trasie i kierujemy się na ostatni większy podjazd tego dnia — Zimną Przełęcz. Nachylenie ani kilometraż nie zwala z nóg, ale chociaż dzięki temu podjazdowi dostaniemy kolejne 4 km zjazdu. Omijamy Piechowice, bo my, jedziemy szutrową drogą przy rzece Kamiennej, mijając Pałac Pakoszów, przejeżdżamy przez tereny Suchego Zbiornika Sobieszowskiego, później wjedziemy na chwilkę na wał i z niego zjedziemy do Cieplic. Tak oto będzie prawie że koniec naszej trasy, przynajmniej szutrowych odcinków, bo tak to do naszego początkowego punktu będą nas czekać asfalty i ścieżki rowerowe.

13.08.2026
1
Czeski twardy orzech do zgryzienia

173.7 km 2673 m ↑ 2685 m ↓

Jeśli już kliknęliście w tę trasę, to być może właśnie znaleźliście coś dla siebie — wyzwań się nie boicie, a nogi macie ze stali. Na pierwszy rzut oka można by pomyśleć, że asfaltu będzie tu całkiem sporo, jednak odpowiedni rozkład szutrów względem gładkiej nawierzchni sprawia, że pod koniec człowiek zaczyna wręcz dziękować za każdy asfaltowy kilometr, który pozwala trochę odpocząć nogom. Nie jest to pętelka dla każdego, ale jeśli podjazdy nie są wam obce, potrafi odwdzięczyć się konkretną frajdą i jeszcze większą satysfakcją po dotarciu do końca. Startujemy z rynku w Jeleniej Górze i początkowo ścieżką rowerową biegnącą równolegle do drogi na Karpacz próbujemy wydostać się z miasta, by skierować się na Kowary. Tam czeka nas urokliwa uliczka biegnąca wzdłuż rzeki Jedlicy. Warto zerknąć na prawo — prowadzące do domków mostki mają na sobie pozawieszane i zwisające różne przedmioty pochodzące z gospodarstw, co dodaje temu miejscu nieco charakteru. Gdy opuszczamy Kowary, zaczyna się wspinaczka na Przełęcz Okraj. Podjazd jest długi, ale jego nachylenie nie poraża, a całość prowadzi wśród drzew i, co ciekawe, niedawno ostatnie kilometry dostały nową warstwę asfaltu. Nagroda? Blisko 14 km zjazdu. Jest, gdzie się rozpędzić, szczególnie że jedziemy po dosyć szerokiej jezdni. Całą tę przyjemność przerywa podjazd w miejscowości Horní Maršov. Na drodze próżno szukać znaku uprzedzającego o tym, co za chwilę nas czeka, więc ostrzegam was już teraz — początek jest naprawdę ciężki. Na szczęście z czasem nachylenie zaczyna się uspokajać, a po prawej stronie otwierają się malownicze widoki. Później przy zjeździe trzeba uważać na lekko zniszczony asfalt prowadzący do Janské Lázně. Stamtąd wąską, osiedlową uliczką wpadamy na długi i prosty zjazd ulicą Lázeňská, którym docieramy do Svobody nad Úpou. Od 53. do 58. km warto rozglądać się na obie strony — znajdziemy tu piękną, choć lekko niszczejącą przedwojenną zabudowę. Na 58,6 km przejeżdżamy pod drogą prowadzącą na Trutnov. Spokojnie, do niego również dotrzemy, ale jeszcze nie teraz. Najpierw czeka nas stromy asfaltowy podjazd do lasku, z którego wyjedziemy szutrową, lekko kamienistą drogą prowadzącą do asfaltowych zawijasów. Na 66. km, w okolicach wioski Vlčic, asfalt prowadzi przez naprawdę malownicze okolice. Przy drodze stoją ławeczki, wiata — miejsce wręcz proszące się o chwilę odpoczynku. Dalej snujemy się przez kolejne wioski, aż w końcu odbijamy w lewo pod górkę i wjeżdżamy na szutrową drogę prowadzącą wzdłuż dwóch większych jeziorek. Za nimi kierunek jest już jasny — Trutnov, choć zanim do niego dotrzemy, trzeba jeszcze zaliczyć dwie górki. Pierwszą pokonujemy asfaltową ścieżką rowerową, potem zjeżdżamy na szuter, przecinamy asfalt i wpadamy do lasku. Po lewej znajdziemy usypane z piasku hopy, więc jeśli ktoś ma ochotę trochę poskakać, jest ku temu okazja. Przy drodze wjazdowej do miasta trzeba jednak uważać — czeka nas tutaj dość ostry zjazd. I tak oto docieramy do Trutnova, miasta z historią piwowarstwa sięgającą XIII wieku. To właśnie tutaj narodziło się piwo Krakonoš, znane wśród smakoszy. Chętni mogą odbić z trasy, przejechać przez rynek i zajrzeć pod siedzibę browaru. Jeśli jednak nie mamy ochoty na zwiedzanie, warto przynajmniej zajrzeć do Lidla po dodatkowy prowiant — po czeskiej stronie naszej trasy to jedyny większy sklep. Po ogarnięciu zapasów wracamy na ścieżkę rowerową prowadzącą przez miasto. W momencie, gdy trasa każe skręcić w prawo, wiadomo już, co się zaczyna — kolejny dłuższy podjazd. Łącznie ma on aż 8 km, choć po drodze trafia się również kawałek zjazdu, pod koniec docieramy do drogi obok kamieniołomu. Co ciekawe, ten fragment jest jednocześnie częścią czeskiego szlaku rowerowego. Po opuszczeniu tego terenu wspinamy się drogą prowadzącą pod wieżę widokową Eliška. Warto zostawić rower na chwilę i wejść po schodach, żeby spojrzeć na okolicę, w tym na Twierdzę Stachelberg — największą nowoczesną twierdzę w Czechach i jedną z największych w Europie. Jej podziemne korytarze mają łącznie 3,5 km długości, a turyści schodzą w jej wnętrzu aż 52 m pod ziemię. Dalej krótki zjazd zniszczonym asfaltem, który przechodzi w kamienisty szuter i doprowadza nas do asfaltowej drogi prowadzącej prosto na podjazd do Žacléř. W samej miejscowości na moment odbijamy w prawo na ścieżkę rowerową, a później czeka nas trochę zjazdu do ostatniej czeskiej miejscowości na naszej trasie, położonej tuż przed granicą z Polską. W PL - Lubawce przez chwilę jedziemy na tyłach domów, po czym kręcimy w lewo w stronę Jeziora Bukówka. Tuż po wjeździe na szutrową drogę wzdłuż jeziora trzeba jednak lekko odbić w lewo, na drogę pośród trawy — natura zdążyła bowiem odebrać to, co człowiek próbował jej zabrać. Dalej przejeżdżamy przez zaporę, z której rozciągają się naprawdę piękne widoki, na krystalicznie czyste Jezioro. Potem znów szuter, asfalt i prosty zjazd — jeśli ktoś chce zobaczyć 60 km/h na liczniku, tutaj ma ku temu okazję. Z Janiszowa docieramy do ścieżki rowerowej w Kamiennej Górze, która omija miasto i prowadzi nas do Antonówki. Tam trzeba jeszcze trochę się wspiąć, by dostać się na szutrową drogę czerwonego szlaku pieszego. Czeka nas szybki szuter z progami wodnymi, ale są one na tyle przyzwoite, że nie ma potrzeby próbować nad nimi skakać. W ten sposób powoli wracamy do cywilizacji i asfaltów, które będą już prowadziły aż do końca, choć po drodze nie zabraknie jeszcze jednego dłuższego podjazdu — tym razem do miejscowości Miedzianka. Tam w ichniejszym browarze można zrobić sobie przerwę na piwo lub posiłek. Od browaru zjeżdżamy do Janowic, a dalej w stronę Wojanowa droga zaczyna falować — raz góra, raz dół, małe wzniesienia i krótkie zjazdy. Od Wojanowa pozostaje już właściwie tylko domknąć pętlę i wrócić do miejsca, od którego zaczynaliśmy.(Poziom trudności ★★★)

16.09.2026
Laski i dywany

137.0 km 574 m ↑ 572 m ↓

Dywany nadleśnictwa Oborniki Śląskie Dobra, jak już udało mi się kupić waszą uwagę tym jakże chwytliwym tytułem, to wiedzcie, że kryje się pod nim naprawdę konkretna traska na północny zachód od Wrocławia. W skrócie: esencja najlepszych „dywanów” nadleśnictwa Oborniki Śląskie, dróg ukrytych między drzewami, a do tego czasem lekko kamienistych. Zaczynamy spod parkingu Wrocław Fashion Outlet i kierujemy się ścieżką rowerową w stronę Jerzmanowa (osiedla obok lotniska). Dalej lecimy ścieżką rowerową w kierunku Leśnicy, aż w pewnym momencie odbijamy w lewo do lasku Ratyńskiego, gdzie obieramy jeden z mniej dziurawych szlaków i wyjeżdżamy na polną drogę prowadzącą do Lutyni. Przejeżdżamy przez jej centrum i kierujemy się na górę świeżo powstałą ścieżką rowerową do Wróblewic, gdzie czeka nas drugi leśny fragment, tuż przed docelowymi atrakcjami. Dojeżdżamy do Mrozowa, a stamtąd ruszamy w kierunku Miękini i wpadamy na długiiii fragment ścieżki rowerowej prowadzonej równolegle do AOW. Tak, bokiem, okrążymy Brzeg Dolny i wypadniemy dopiero przed wsią Godzięcin, gdzie de facto kończy się nam ścieżka rowerowa, czyli po blisko 18 kilometrach! Zostało już tylko 400 metrów polnego singletracka do upragnionych fragmentów. Dalej pozostaje już tylko delektować się trasą. Gdzieniegdzie, w laskach, czekać będą na nas małe górki do podjechania, bo jednak te 600 m up trzeba gdzieś upchnąć, ale nie ma się czego obawiać. W okolicach 57km dostaniemy w miarę gładki asfalt ułożony pomiędzy drzewami, którym zajedziemy do Jodłowic. Tam na chwilkę złączymy się z odcinkiem już jechanym, ale tylko po to, by dotrzeć na kolejne szutry prowadzące do Rościsławic, gdzie możemy zaopatrzyć się w jakiś prowiant w sklepiku ABC. Wyjeżdżamy górą tej wioski i lecimy wpierw na leśny odcinek prowadzący do, tu zdziwienie, kolejnych szutrów! Pokonując małą górkę, wyjedziemy na asfalt i skręcimy w prawo na jeszcze przyjemniejsze szutry. Asfaltem docieramy do Jarów, a z nich szutrem do Nizin, gdzie mamy pierwszy większy sklep – Dino. W tamtych okolicach na chwilkę wpadamy na wał biegnący z Wrocławia i zjeżdżamy do asfaltu prowadzącego na Pęgów, gdzie czeka na nas ścieżka rowerowa przechodząca w szutrowy odcinek na tyłach osiedla. Następnie fragmencik asfaltem i wpadamy na długi, prosty fragment szutrem, wymijający główny, piaszczysty wjazd. Na końcu, w miejscowości Mienice, łapiemy się szutrówki prowadzącej do Strzeszowa. Droga najlepsze lata ma już za sobą, obecnie mocno eksploatowana jest jako dojazdówka do pól uprawnych, lecz wciąż szybko da się nią poruszać. Dalej czekają nas asfalty i ścieżki rowerowe prowadzące w okolice Świniar, gdzie wjeżdżamy na wały i po około 6 km docieramy na ścieżkę rowerową, która, przecinając Wrocław, poprowadzi nas aż do punktu startowego. Piękno bijące z widoków na trasie jest nie do opisania, a jest niemalże na wyciągnięcie ręki, także gorąco zachęcam do samodzielnego obadania tych trasy.Pięknie witam! W tej oto rundce dziś spod Mostu Milenijnego zabiorę Was w trasę po okolicach Długołęki, a skoro wiemy, gdzie zaczynamy, to nie przedłużając, lecimy w stronę wrocławskiego osiedla Karłowice. Wpierw czeka nas przeprawa przez miasto. Tuż przed osiedlem Psie Pole zboczymy z asfaltowej ścieżki rowerowej, wjeżdżając pod most na szuter równoległy do wału. Tak przedostaniemy się na drugą stronę pod nasypem kolejowym i dopiero tam wjedziemy na szutrowy wał. Gdy będzie się kończyć, nie należy się obawiać, gdyż po krótkim asfaltowym fragmencie ponownie wpadamy na szuter prowadzący wałem. Pod jego koniec od razu wjeżdżamy w prawo do małego lasku, a wydostając się z niego wprost na polny szuter, kierujemy się w stronę AOW. Tam na chwilkę dostaniemy fragment asfaltu, który ponownie przejdzie w polny szuter, wyjeżdżający już na asfaltowe osiedle. Po dotarciu do głównej drogi okrążymy Pałac Kornów i po chwili skręcimy w lewo do Lasku Zakrzowskiego. Tam wąskim singlem dotrzemy do zielonego korytarza nad drogą na Długołękę, po czym zjazd i dwukrotnie przecinamy jezdnię w kierunku pierwszego stawu, a tuż zaraz czeka drugi. Przy odrobinie szczęścia możemy spotkać tam ptaki wodne. W ten sposób dotarliśmy do Domaszczyna, gdzie osiedlową szutrówką docieramy do leśnego singla na tyłach domów. Wyjeżdżamy przy Żabce i kierujemy się na POTĘŻNY obszar Parku Szczodre, a w pierwszej kolejności na pozostałości Pałacu Sybilli. Żegnając się z nim, wjedziemy na wąski singiel prowadzący dookoła kolejnego stawu — tutaj należy uważać z prędkością, gdyż można skończyć, lądując w wodzie. Gdy już całkowicie go okrążymy, wyjedziemy na w miarę utwardzoną szutrówkę prowadzącą do miejscowości Byków. Tam tylko przechodzimy przez pasy i lądujemy na wydzielonej ścieżce rowerowej, kończącej się zakrętem w prawo na lekko kamienistą szutrówkę. Zarówno w tym miejscu, jak i w lasku, do którego za chwilę się dostaniemy, jeśli ktoś dysponuje sporą siłą w nodze, nie stanowi problemu wyciągnięcie prędkości powyżej 30 km/h. W pewnym momencie w lasku trzeba jednak zwolnić, bo przed nami przeprawa po drewnianych balach. Tym sposobem docieramy w okolice kolejnych stawów — widoki są tu naprawdę malownicze! Opuszczamy je najpierw szutrówką, a następnie drogą z płyt, by od miejscowości Kamień dać się porwać 3 km szutru. Pod koniec pojawi się nawet fragment ścieżki rowerowej prowadzącej pod większy sklep na trasie — Dino, bez konieczności mocnego zbaczania z GPX-a. Potem przejazd osiedlem i mały odcinek ścieżki rowerowej kończący się przy torach. Stamtąd lekko wyboista droga zaprowadzi nas do przesmyku z boku warsztatu samochodowego, dzięki czemu dotrzemy do pierwszych, potem drugich i trzecich świateł, skąd będziemy mogli udać się w stronę osiedla Zakrzów. Tam między uliczkami czekać na nas będą ścieżki rowerowe. Przecinamy park i dalej korzystamy ze ścieżek, które zaprowadzą nas znów przed Psie Pole. Stamtąd pozostaje już tylko jechać w kierunku Mostów Warszawskich, tym razem górą, i wjechać na ścieżkę rowerową na wysepce na Odrze. Gdy ścieżka się skończy, kręcimy w prawo i powoli, wpierw asfaltem, a następnie wałem, będziemy dojeżdżać do miejsca, od którego zaczynaliśmy.(Poziom trudności ★★☆)

16.09.2026
Leśne Single i Stawy

56.6 km 250 m ↑ 236 m ↓

Pięknie witam! W tej oto rundce dziś spod Mostu Milenijnego zabiorę Was w trasę po okolicach Długołęki, a skoro wiemy, gdzie zaczynamy, to nie przedłużając, lecimy w stronę wrocławskiego osiedla Karłowice. Wpierw czeka nas przeprawa przez miasto. Tuż przed osiedlem Psie Pole zboczymy z asfaltowej ścieżki rowerowej, wjeżdżając pod most na szuter równoległy do wału. Tak przedostaniemy się na drugą stronę pod nasypem kolejowym i dopiero tam wjedziemy na szutrowy wał. Gdy będzie się kończyć, nie należy się obawiać, gdyż po krótkim asfaltowym fragmencie ponownie wpadamy na szuter prowadzący wałem. Pod jego koniec od razu wjeżdżamy w prawo do małego lasku, a wydostając się z niego wprost na polny szuter, kierujemy się w stronę AOW. Tam na chwilkę dostaniemy fragment asfaltu, który ponownie przejdzie w polny szuter, wyjeżdżający już na asfaltowe osiedle. Po dotarciu do głównej drogi okrążymy Pałac Kornów i po chwili skręcimy w lewo do Lasku Zakrzowskiego. Tam wąskim singlem dotrzemy do zielonego korytarza nad drogą na Długołękę, po czym zjazd i dwukrotnie przecinamy jezdnię w kierunku pierwszego stawu, a tuż zaraz czeka drugi. Przy odrobinie szczęścia możemy spotkać tam ptactwo wodne. W ten sposób dotarliśmy do Domaszczyna, gdzie osiedlową szutrówką docieramy do leśnego singla na tyłach domów. Wyjeżdżamy przy Żabce i kierujemy się na POTĘŻNY obszar Parku Szczodre, a w pierwszej kolejności na pozostałości Pałacu Sybilli. Żegnając się z nim, wjedziemy na wąski singiel prowadzący dookoła kolejnego stawu — tutaj należy uważać z prędkością, gdyż można skończyć, lądując w wodzie. Gdy już całkowicie go okrążymy, wyjedziemy na w miarę utwardzoną szutrówkę prowadzącą do miejscowości Byków. Tam tylko przechodzimy przez pasy i lądujemy na wydzielonej ścieżce rowerowej, kończącej się zakrętem w prawo na lekko kamienistą szutrówkę. Zarówno w tym miejscu, jak i w lasku, do którego za chwilę się dostaniemy, jeśli ktoś dysponuje sporą siłą w nodze, nie stanowi problemu wyciągnięcie prędkości powyżej 30 km/h. W pewnym momencie w lasku trzeba jednak zwolnić, bo przed nami przeprawa po drewnianych balach. Tym sposobem docieramy w okolice kolejnych stawów — widoki są tu naprawdę malownicze! Opuszczamy je najpierw szutrówką, a następnie drogą z płyt, by od miejscowości Kamień dać się porwać 3 km szutru. Pod koniec pojawi się nawet fragment ścieżki rowerowej prowadzącej pod większy sklep na trasie — Dino, bez konieczności mocnego zbaczania z GPX-a. Potem przejazd osiedlem i mały odcinek ścieżki rowerowej kończący się przy torach. Stamtąd lekko wyboista droga zaprowadzi nas do przesmyku z boku warsztatu samochodowego, dzięki czemu dotrzemy do pierwszych, potem drugich i trzecich świateł, skąd będziemy mogli udać się w stronę osiedla Zakrzów. Tam między uliczkami czekać na nas będą ścieżki rowerowe. Przecinamy park i dalej korzystamy ze ścieżek, które zaprowadzą nas znów przed Psie Pole. Stamtąd pozostaje już tylko jechać w kierunku Mostów Warszawskich, tym razem górą, i wjechać na ścieżkę rowerową na wysepce na Odrze. Gdy ścieżka się skończy, kręcimy w prawo i powoli, wpierw asfaltem, a następnie wałem, będziemy dojeżdżać do miejsca, od którego zaczynaliśmy.(Poziom trudności ★☆☆)

16.09.2026
Za Wrocławiem zaczyna się szuter

66.8 km 268 m ↑ 261 m ↓

Ślicznie witam i zapraszam na rundkę w, myślę, mniej znane okolice Wrocławia. Zaczynamy klasycznie spod parkingu Wrocław Fashion Outlet i od razu ruszamy w stronę Smolca. Objeżdżamy go górą, wpadając do Krzeptowa, a chwilę później meldujemy się w Kębłowicach, gdzie pojawiają się pierwsze szutry. Wyjeżdżamy w Samotworze i asfaltowym odcinkiem w budowie jedziemy na Gałów. Tutaj prosty asfalt szybko doprowadzi nas do małego lasku, którego przejazd zakończy się polną drogą — ale spokojnie, to tylko krótki fragment. Po dwóch kolejnych miejscowościach pokonanych asfaltem, pomiędzy którymi przejedziemy bardzo klimatyczną aleją drzew — jesienią zamieniającą się w prawdziwy korytarz kolorowych liści — wpadamy na szutrowy przesmyk. Kiedy zacznie się aleja drzew, można śmiało odbić w lewo na utwardzoną drogę biegnącą przez pole i właśnie nią dostać się do Ramułtowic. Na miejscu objeżdżamy dwie piękne posiadłości, w tym Duszpasterstwo parafii, po czym opuszczamy miejscowość i zaczynamy dłuższą przeprawę szutrową. Z kilometra na kilometr nawierzchnia będzie coraz lepsza, a po drodze pozostaje nam jedynie przecinać jezdnie samochodowe. W praktyce daje to niemal nieprzerwane 9 km bardzo widokowych szutrów, które kończą się w miejscowości Kostomłoty. Tam czeka już ścieżka rowerowa prowadząca do miejscowości Zabłoto, a od Zabłota kolejna wydzielona droga dla rowerów — można powiedzieć, że jak marzenie. Dalej trafiamy do Jakubowic, skąd ruszamy w kierunku Czech. Do pewnego czasu był tutaj dziurawy, ale klimatyczny szuter, który niestety zastąpiono asfaltem. Od Czech prostą jak drut drogą docieramy do Świdnicy Polskiej, a stamtąd odbijamy na polną drogę prowadzącą do lasku. Niestety jest to jedyna sensowna nieasfaltowa droga w tym kierunku, ale przynajmniej w okresie wakacyjnym w pewnym momencie możemy podziwiać pole słoneczników. Za laskiem nawierzchnia po fragmencie asfaltu zmienia się w szutro-piasek (spokojnie, da się go szybko i bez trudu przejechać) po czym czeka nas bardzo przyjemny odcinek jedyną drogą biegnącą pośród całego pola. W ten sposób trafiamy do malutkiej wioski Pustynka, skąd szutrowy singiel poprowadzi nas tuż pod strzelnicę, a dalej asfaltową drogą do Radakowic. Stamtąd kierujemy się na Lutynię, a pod koniec miejscowości zaczynają się lekko dziurawe szutry biegnące obok lasku Ratyńskiego. Po przecięciu jezdni znajdujemy się już w Parku Krajobrazowym Doliny Bystrzycy. Od tego momentu pozostają nam już tylko asfalty i ścieżki rowerowe, którymi spokojnie wracamy do punktu, od którego zaczynaliśmy.

23.09.2026

Dolny Śląsk

Szosowa Korona Karkonoszy

Pętelka w dół Wrocławia

Atak na Zalew Mietkowski

Wrocław - Żmigród (Pętelka)

Szutrowe zygzaki nad Głogowem

Dwie Wille i trzy pałace

Krótka pętelka na suche warunki

Szutry, mosty i boczne ścieżki

Wąwóz w Zaprężynie

Dywany szutrowe nad Oławą

Pętla Wołowska

Wrocław→Stawy Milickie

Góry Sowie 🦉

Pętelka Jeleniogórska

Izery na lekko

Szosą na zaporę

Z Wrocławia do Jeleniej

Wrocławska Wałówka

Lot obok Miękini

Przez Dolinę Kwisy i do Czech na chwilkę

Czeski twardy orzech do zgryzienia

Laski i dywany

Leśne Single i Stawy

Za Wrocławiem zaczyna się szuter